ـ نفيس‌ترين نسخه­ی خطي كتاب­خانه

نفيس‌ترين نسخه در اين كتاب­خانه يك جلد خمسه­ی حكيم نظامي «ابو محمد بن ويس بن يوسف بن زكي مؤيد مطرزي گنجوي» از بزرگان شعرا و حكماي ايران و از نوابغ ادبي قرن ششم هجري است؛ اين نسخه­ی بسيار ارزشمند و بي‌نظير به سال 956 هـ. به وسيله­ی مرشد شيرازي، فرزند خواجه ميرك شيرازي، كتابت شده است. اين نسخه علاوه بر خط بسيار زيبا داراي سي مجلس بسيار ظريف نقاشي و صورت‌سازي است.

گذشته از مجالس نقاشي- كه هر مجلس به طول و عرض صفحه­ی كتاب مي‌باشد- پيش از شروع به كتابت داراي دو صفحه ميناكاري بسيار زيبا و ظريف مي‌باشد كه در وسط آن‌ها مرغ‌هاي ماهي‌خوار چندي به شكل‌هاي گوناگون رسم شده و درميان اين مرغان در هر صفحه ترنجي است كه در ميان آن- كه از لاجورد پوشيده شد اين رباعي نوشته شده:

گنجينه گشاي گنجه آن مؤيد راد

كامد ز ازل سخن وران را استــاد

دريـــاي معاني از گهر كرد تهـي

روزي كه بناي پنج گنجينه نهــاد

و بر ترنج ديگري نيز اين رباعي نوشته شده است كه نام‌هاي خمسه را بيان كرده است:

خمسه كه به مخزنش بود زيب تمـام

از خسرو شيرين‌اش فزوده است نظام

ليــــلي مجنون و هفت پيكر ز عقب

تاريــخ سكنـدرش دهـد ختم كـلام

اين نسخه به خط ثلث نگارش يافته و تمام دو صفحه­ی اول- كه هر يك شش بيت از كتاب مخزن الاسرار را شامل مي‌باشد- با كمال ظرافت نقاشي و ميناكاري گرديد. ميان سطرهاي دو صفحه­ی بعد از اين دو صفحه و هر صفحه‌اي كه مقابل يكي از مجالس نقاشي مي‌باشد و در صفحه­ی اول از كتاب‌هاي خسرو و شيرين و اقبال‌نامه- كه نيز داراي لوح‌هاي پنج سر لوح زيبایي است- طلااندازي و نقاشي شده و در صفحه­ی آخر، نسخه به طرز جالب توجه ميناكاري و نقاشي و طلااندازي شده است و گذشته از اين‌ها دو صفحه­ی آخر خسرو و شيرين و يك ورِ از ميان ليلي و مجنون و دو صفحه­ی آخر آن و صفحه­ی هفت‌پيكر ميناكاري ظريف دارد.