::برگزیده‌ای از کتاب خط امان ::
نویسنده: آیت الله امامی کاشانی
سه نکته اساسی در حدیث شریف ثقلین

در بیان این حدیث شریف چند نکته وجود دارد:
ـ مرجع لفظ (انی) و ضمیر متکلم در آن نه شخص پیامبر(ص) بلکه شخصیت و مقام الهی اوست به عنوان خاتم پیامبران که مبلغ وحی برای همه انسان‌ها تا قیامت است.

ـ تعبیر(تارک) به این معنا است که قرآن و عترت ما ترک و میراث رسول الله هستند، ارثی که از هم جدا نمی‌شوند زیرا دارای هویتی واحد و هدف واحدی می‌باشند و هر دو یک منشأء و مبدا دارند. هر آنچه رسول اکرم(ص): می‌فرماید الهی است و ریشه در ملکوت دارد، با این تفاوت که اگر الفاظ آن نیز وحیانی باشد قرآن خواهد بود وگرنه سنت و حدیث نام می‌گیرد. قرآن مظهری از این حقیقت واحد است و حدیث و سنت مظهری دیگر از آن
شیخ اشراق شهاب‌الدین سهروردی تعبیر زیبایی دارد، می‌نویسد:(القران و السنه واحده) وی این وحدت را به خورشید و آفتاب مثال می‌زند زیرا که آفتاب در کوچه و خانه و ....، چند آفتاب نیست، بلکه همه تابش یک خورشیدند که در کوچه از هم جدا دیده می‌شوند، اما اگر درست نور را بنگریم در همه جا یک خورشید پرتو افشانی می‌کند.همچنین آنچه خداوند متعال بر پیامبر خود فرو فرستاده کلام خداست، با این تفاوت که قران و وحی مستقیم الهی است و سنت رسول(ص)کلام غیر مستقیم خداست و سخنان امیرالمؤمنین و ائمه معصومین (ع)نیز همه از رسول خداست و حدیث رسول خدا از ( و ما ینطق عن الهوی * ان هو الا وحی یوحی ) نشات یافته است. اگر چه کلمات و الفاظ آن از خود پیامبراکرم (ص) است اما معانی آن الهی است.(خط امان، جلد 1، ص 166 - 167، سال چاپ: 1586)